Kiedyś służył rozrywce, dziś nauce - historia letniego Pałacu Lubomirskich w Rzeszowie [ZDJĘCIA]

 Letni Pałac Lubomirskich w Rzeszowie został wybudowany ok. połowy XVIII wieku na podstawie planu Tylmana z Gameren. Jego budowę zlecił magnat Jerzy Ignacy Lubomirski. Prawdopodobnie miał być to prezent dla jego drugiej żony – Joanny. Budowla przyjęła kształt litery H i otoczona była dużym ogrodem, w którym znajdowały się: oranżeria oraz chińska altana. Pałac miał służyć celom rozrywkowo-gościnnym. Pod koniec XVIII wieku syn Jerzego Ignacego Lubomirskiego sprzedał posiadłość, która powróciła do rodu w niewyjaśnionych okolicznościach po kilkunastu latach, by po krótkim czasie znaleźć znów nowego właściciela – tym razem władze austriackie. Przez kolejne dziesięciolecia rezydencja trafiała w ręce różnych prywatnych nabywców.

Pożar, odbudowa i czasy wojenne

Jak podają źródła, w 1906 roku doszło do pożaru na terenie rezydencji. Wówczas zniszczone zostały zarówno elementy zewnętrzne – dach, elewacja, jak i wnętrza. Po remoncie jej nowym właścicielem został lekarz – Teofil Nieć, który w okresie międzywojennym udostępnił budynek celom publicznym, gdzie utworzono komendę rzeszowskiego garnizonu. Stacjonowało tam m. in. dowództwo 10. Brygady Kawalerii, do którego należał m. in. płk Stanisław Maczek. W 1939 roku Teofil Nieć utworzył tam szpital polowy.

Nowe funkcje letniego Pałacu Lubomirskich

Po wojnie, oprócz mieszkania Teofila Niecia i jego rodziny, w budynku znajdowała się również siedziba Polskiego Czerwonego Krzyża oraz Wojewódzkiego Ośrodka Doskonalenia Kadr Medycznych. W 1977 roku budynek został wykupiony przez Muzeum Okręgowe w Rzeszowie, gdzie utworzono Muzeum Walk Rewolucyjnych. Przez następnych kilka lat przeszedł gruntowny remont połączony z badaniami archeologicznymi, by w 1985 roku stać się siedzibą Katedry Wychowania Fizycznego WSP w Rzeszowie, a następnie – od 2000 roku – Instytutu Muzyki UR, Instytutu Informatyki UR, Uniwersyteckiego Centrum Nauki Języków Obcych oraz ośrodkiem Centrum Dokumentacji Współczesnej Sztuki Sakralnej. W 2012 roku został oddany rodzinie Nieciów, która rok później sprzedała go Okręgowej Izbie Lekarskiej. W 2015 roku wyremontowano wnętrze budynku, zachowując jednocześnie część zabytkowych elementów.