Tadeusz Lutak był najstarszym czołgistą Wojska Polskiego
Kpt. Tadeusz Lutak zmarł w wieku 109 lat. Był uznawany za najstarszego czołgistę Wojska Polskiego. Urodził się 29 sierpnia 1917 roku w Żarnowej. Jak podano w materiale źródłowym, przez całe życie pozostał wierny Polsce i najważniejszym dla siebie wartościom.
Do wojska zgłosił się jako ochotnik tuż po ukończeniu szkoły powszechnej. W 1937 roku trafił do szkoły podoficerskiej jako żołnierz służby przygotowawczej 2. Batalionu Pancernego w Żurawicy w powiecie przemyskim. Po ukończeniu szkoły został przydzielony do kompanii czołgów Vickers, gdzie pełnił funkcję gońca motocyklowego. Brał też udział w zajęciu Zaolzia, Spiszu i Orawy.
Szlak bojowy Tadeusza Lutaka prowadził przez kampanię 1939 roku i konspirację
Od 1 września 1939 roku uczestniczył w walkach 121. kompanii czołgów lekkich w ramach 10. Brygady Kawalerii. W okolicach Starego Dzikowa dostał się do niewoli. Uciekł jednak z kolejowego transportu, którym miał zostać wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Po ucieczce wrócił do domu.
Od 1940 roku działał w konspiracji w strukturach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Zajmował się zdobywaniem informacji wywiadowczych. Uczestniczył również w akcjach sabotażowych i dywersyjnych oraz w akcji likwidacyjnej niemieckiego kolaboranta Edwarda Kocha w Niebylcu. Był członkiem grupy dywersyjnej Stanisława Mikulskiego ps. „Żmija” i walczył w organizacji wywiadowczo-dywersyjnej kryptonim „Ruch”, podległej inspektorowi rzeszowskiemu AK kpt. Łukaszowi Cieplińskiemu.
W 1944 roku został dowódcą drużyny dywersyjnej z Żarnowej w plutonie dywersyjnym Placówki AK Strzyżów, dowodzonym przez podporucznika Mikulskiego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej wyjechał na tak zwane Ziemie Odzyskane. W rodzinne strony wrócił w 1946 roku. W kolejnych latach pracował w Żarnowej, zajmując się rolnictwem i masarstwem.
Awans, odznaczenia i pożegnania po śmierci kpt. „Pancerza”
Po odzyskaniu niepodległości aktywnie uczestniczył w życiu kombatanckim. Był członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. W marcu 2023 roku został awansowany na kapitana Wojska Polskiego w stanie spoczynku.
Za swoją działalność i służbę otrzymał liczne odznaczenia. Wśród nich były Medal Wojska, Medal Zwycięstwa i Wolności, Krzyż Partyzancki, Krzyż Armii Krajowej, Medal „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939”, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Nagroda Honorowa IPN Świadek Historii, Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości oraz Medal Pro Bono Poloniae. W lutym 2024 roku otrzymał honorową odznakę „Zasłużony dla województwa podkarpackiego”.
„Był dla nas kimś więcej niż bohaterem historii. Był człowiekiem, którego można było spotkać, wysłuchać, uścisnąć dłoń i z którym można było porozmawiać. Jego obecność, pamięć i doświadczenie były dla kolejnych pokoleń żołnierzy szczególnym świadectwem służby Ojczyźnie. „Bóg, Honor, Ojczyzna”, te słowa wyznaczały Jego żołnierską drogę” — żegna kpt. Lutaka podkarpackie Stowarzyszenie Odra – Niemen.
„Jeszcze kilka tygodni temu składałam kpt. Tadeuszowi Lutakowi „Pancerzowi” życzenia z okazji 109. urodzin” — wspomina Teresa Kubas-Hul, wojewoda podkarpacki.
„Dziś z ogromnym smutkiem przychodzi mi go pożegnać. Trudno uwierzyć, że tamto spotkanie było naszym ostatnim. Zostały wspomnienia, rozmowy i słowa człowieka, który miał w sobie niezwykłą siłę, ogromną serdeczność i pogodę ducha. Życie kpt. Tadeusza Lutaka było pięknym świadectwem wierności Polsce i służby Ojczyźnie.” — dodaje Teresa Kubas-Hul, wojewoda podkarpacki.
Komentarze (0)